Latem 1940 roku zaprzyjaźnił się z pierwszym „prawdziwym” poetą – starszym o 5 lat Jerzym Karolem Weintraubem, wysokim gruźlikiem, ukrywającym się ze względu na pochodzenie. Jemu to zawdzięczał swój debiut w Bibliotece Sublokatorów Przyszłości, gdzie latem i jesienią 1940 roku ukazały się jego tomiki poetyckie. Każdy z nich zawierał 7 wierszy i odbity został w siedmiu egzemplarzach. Teksty Baczyńskiego z tego pierwszego okresu twórczości – jeśli nie liczyć opatrzonych zastrzeżeniem juweniliów – są jeszcze poszukiwaniem właściwej formy i treści.

Jednak twórczość poety już wtedy zaczęła budzić zainteresowanie. Autorzy starszego pokolenia – Zagórski, Andrzejewski, Wyka czy Iwaszkiewicz docenili to, że „narodził się nadzwyczajny młody poeta, że dojrzałość jego w tak młodym wieku jest zdumiewająca, że pisze bardzo dużo, jednym słowem, że jest to zjawisko nieprzeciętne” (J. Iwaszkiewicz).

Docenienie jego niepowszedniego talentu (i przyznanie mu, jako pierwszemu z młodych twórców, stałej miesięcznej zapomogi przez władze podziemia) miało niewątpliwy wpływ na samopoczucie jakże nieporadnego życiowo Baczyńskiego i rozwój jego talentu. Sukces, jaki osiągnął, zawdzięczał jednak nie tylko niewątpliwym zdolnościom, ale i zapotrzebowaniu na poetę niezwykłego i tajemniczego.

Rok 1941, przełomowy w poezji K.K. Baczyńskiego, to całkowita reorientacja poety w stronę tematyki aktualnej. „Porażenie okupacyjne” zdecydowanie przyspieszyło rozwój duchowy twórcy, który jesienią 1942 r. pod pseudonimem Jana Bugaja wydał w nakładzie 100 egzemplarzy kolejny tom – „Wiersze wybrane”, obejmujący utwory powstałe od jesieni 1940 roku. Próby krytyki ze strony twórców skupionych wokół „Sztuki i Narodu” zagłuszone zostały przez Kazimierza Wykę, będącego już wtedy autorytetem w dziedzinie krytyki literackiej, który poświęcił mu wnikliwy esej, zatytułowany „List do Jana Bugaja” (maj 1943).

Baczyński zdążył ogłośić drukiem jeszcze jeden zbiór – „Arkusz poetycki” (1943), wydany w serii miesięcznika „Droga”. Kolejne – „Śpiew z pożogi” (1947) i opatrzone wstępem K. Wyki „Utwory zebrane” (1961) przyniosły mu już sławę pośmiertną.